رنگ مرگ...

مرگ شبیه یه غروب پاییزیه.

یه غروب ابری و گرفته که آسمونش پر از ابرهای خاکستریه ولی خورشید با تمام قدرت نور قرمزش رو از لابه لای ابرها هل می‌ده روی زمین. آسمون صورتیه و زمین نارنجی و برگهای زرد و قرمز درختها توی این نور بیشتر از همیشه می‌درخشن.

وقتی مرگ این شکلیه عجیب دوستش دارم. حس می‌کنم زنده است، تازه است، درخشان و پرنوره و و پر از رمز و رازهایی که کشفشون می‌تونه خیلی لذت‌بخش باشه.

شما اگه یه روز بخواین مرگ رو نقاشی کنین، چی می‌کشین؟